بررسی نقش تنظیم هیجان و تابآوری در سازگاری تحصیلی و کیفیت زندگی دانش‌آموزان در دوران همهگیری کووید- 19
دوره 15، شماره 55، زمستان 1400، صفحه 133-142
امیر کرمی، زهرا ذبیحی، محسن راسخی رشخوار، معصومه طبسی
چکیده پژوهش حاضر باهدف بررسی نقش تنظیم هیجان و تابآوری در سازگاری تحصیلی و کیفیت زندگی دانش‌آموزان در دوران همهگیری کووید-19 انجام شد. این پژوهش، توصیفی از نوع همبستگی بود. جامعه آماری شامل دانش‌آموزان دختر و پسر مقطع متوسطه دوم شهر مشهد در سال تحصیلی 1399-1400 بودند، که 400 دانش‌آموز به روش نمونهگیری خوشهای چندمرحلهای بهعنوان نمونه انتخاب شدند. ابزارهای پژوهش شامل، پرسشنامههای تنظیم هیجان گراس و جان (2003)، تابآوری کانر و دیویدسون (2003)، سازگاری تحصیلی بیکر و سریاک (1984) و کیفیت زندگی سازمان بهداشت جهانی (1998) بود. تجزیه‌وتحلیل دادهها با استفاده از روشهای آمار توصیفی، ضریب همبستگی پیرسون و رگرسیون خطی هم‌زمان انجام شد. تحلیل دادهها نشان داد که بین تنظیم هیجان با سازگاری تحصیلی و کیفیت زندگی رابطه مثبت معناداری وجود داشت و همچنین بین تابآوری با کیفیت زندگی رابطه مثبت معناداری مشاهده شد؛ اما بین تابآوری و سازگاری تحصیلی دانش‌آموزان رابطه معناداری مشاهده نشد. بر اساس نتایج تحلیل رگرسیون، تنها تنظیم هیجان پیشبین معناداری برای سازگاری تحصیلی بود. همچنین تنظیم هیجان و تابآوری هر دو پیشبین خوبی برای کیفیت زندگی دانش‌آموزان بودند. براساس یافتههای به دست آمده میتوان نتیجهگیری کرد که در دوران همهگیری کووید-19، مهارت تنظیم هیجان در دانش‌آموزان نقش معناداری در سازگاری تحصیلی دارد، همچنین تنظیم هیجان و تابآوری بالا در این دوران در کیفیت زندگی دانش‌آموزان نقش معناداری دارند.
مقایسة کیفیت زندگی، سلامت روان، ناگویی هیجانی و تحمل پریشانی در پرستارانِ بخش مراقبت از بیماران کووید- 19 با پرستاران سایر بخش ها
دوره 15، شماره 55، زمستان 1400، صفحه 153-164
سعید طولابی، تینا ایطا
چکیده هدف از انجام این پژوهش مقایسه کیفیت زندگی، سلامت روان، ناگویی هیجانی و تحمل پریشانی پرستاران شاغل در بخشهای ویژه مراقبت از بیماران کووید-19(کرونا) با پرستاران سایر بخشها بود که با روش توصیفی از نوع مطالعات علی-مقایسهای انجام شد. جامعه آماری این پژوهش تمام پرستاران شاغل در بیمارستانهای منطقه سه تهران بود، که از بین آن‌ها نمونهای برابر 97 نفر (47 نفر پرستار در بخش مراقبت از بیماران کووید-19، 50 نفر پرستار در بخش عادی) با روش در دسترس انتخاب شد. ابزار گردآوری اطلاعات در این پژوهش شامل پرسشنامه کیفیت زندگی (فرم کوتاه) سازمان بهداشت جهانی (1989)، پرسشنامه سلامت عمومی Goldberg & Hilder (1979)، مقیاس ناگویی هیجانی تورنتو Bagbay et al., 1994) (، مقیاس تحمل پریشانی Simons & Gaher (2005) بود. برای تجزیه‌وتحلیل اطلاعات از آزمون t مستقل و نرم‌افزار SPSS22 استفاده شد. یافته‌ها نشان داد کیفیت زندگی و سلامت روان پرستاران شاغل در بخشهای عادی از پرستاران شاغل در بخشهای کرونا بالاتر است؛ اما تحمل پریشانی و ناگویی هیجانی پرستاران شاغل در بخش کرونا بالاتر از پرستاران شاغل در بخشهای عادی بود. براساس نتایج بررسی حاضر، تأمین تجهیزات محافظت شخصی کافی و ایجاد زمینه بهره‌گیری از خدمات مشاوره و روان‌شناسی به‌موقع، در کنار سایر اقدامات تأمینی و تشویقی، میتواند در کاهش اضافه‌بار روانی پرستاران مفید باشد.
اثربخشی آموزش حل مسئله بر کیفیت زندگی و حل مسئله اجتماعی دختران تیزهوش با موفقیت کمتر از حد انتظار
دوره 13، شماره 45، تابستان 1398، صفحه 93-108
https://doi.org/10.22034/jiera.2019.105280.1180
مرجان حسین زاده تقوایی
چکیده هدف پژوهش حاضر تعیین اثربخشی آموزش حل مسئله بر کیفیت زندگی و حل مسئله اجتماعی دختران تیزهوش با موفقیت کمتر از حد انتظار بود. روش پژوهش نیمه‌آزمایشی با طرح پیش‌آزمون – پس‌آزمون و گروه گواه و پیگیری دوماهه بود. جامعه هدف کلیه دانش‌آموزان مقطع دوم متوسطه استعدادهای درخشان کرج در سال تحصیلی 96-95 بودند. از بین 4 مدرسه فرزانگان، یک مدرسه به‌صورت تصادفی انتخاب شد. از بین 192 دانش‌آموز کلاس دهم و یازدهم، تعداد 57 دانش‌آموز (دارای نمره ریون بالاتر از 125 و نمره زیر 50 آزمون پیشرفت تحصیلی معلم‌ساخته) تیزهوش ناموفق شناسایی شدند. 30 نفر از آن‌ها که نمره پیشرفت تحصیلی پایین‌تری داشتند به‌طور تصادفی در دو گروه آزمایش و گواه جایگزین شدند. ابزار پژوهش، پرسشنامه حل مسئله اجتماعی (دی زوریلا و همکاران، 2002) و کیفیت زندگی فرم کوتاه (سازمان بهداشت جهانی، 1998) بود. گروه آزمایش به‌صورت منظم در 8 جلسه 90 دقیقه‌ای، هفته‌ای یک جلسه تحت آموزش مهارت‌های حل مسئله قرار گرفت. برای آزمون فرضیه‌ها از تحلیل کوواریانس استفاده شد. یافته‌ها نشان داد آموزش حل مسئله به‌طور معناداری کیفیت زندگی و حل مسئله اجتماعی سازگار گروه آزمایش را در مقایسه با قبل از آموزش و گروه گواه افزایش داده ولی حل مسئله اجتماعی ناسازگار گروه آزمایش را به‌طور معناداری کاهش نداده است. تأثیر آموزش در دوره پی گیری نیز ادامه یافت.
رابطه علّی بهزیستی ذهنی، کیفیت زندگی و سب کهای هویت با پیشرفت تحصیلی از طریق خود کارآمدی تحصیلی در دانش آموزان پسر دوره متوسطه شهر بندرعباس
دوره 9، شماره 30، پاییز 1394، صفحه 123-145
موسی جاودان، کبری حاجی علی زاده، امین رفیعی پور
چکیده پژوهش حاضر به منظور تعیین رابطه علی بهزیستی ذهنی، کیفیت زندگی و سبک های هویت با پیشرفت تحصیلی از
طریق خودکارآمدی تحصیلی انجام شده است. طرح این پژوهش توصیفی- همبستگی و از نوع مدل یابی علی است. نمونه
مورد بررسی 328 نفر پسر دانش آموز پایه اول تا چهارم دبیرستان شهر بندرعباس در سال تحصیلی 94 - 93 می باشند
که از طریق نمون هگیری خوشه ای چند مرحله ای انتخاب شده اند. ابزارهای استفاده در این پژوهش، پرسشنامه بهزیستی
ذهنی ) PANAS ( فرم کوتاه پرسشنامه کیفیت زندگی سازمان بهداشت جهانی ) WHOQOL (، سیاهه تجدید نظر شده
سبک های هویت برزونسکی ) ISI6G (، معدل تحصیلی و پرسشنامه باورهای خودکارآمدی تحصیلی ) ASEBQ (بودند.
ارزیابی الگوی پیشنهادی نشان داد که مدل پیشنهادی معادلات ساختاری روابط علی بین متغیرهای یاد شده از برازش
قابل قبولی برخوردار هستند و همه مسیرهای یاد شده در سطح 0001p >/ معنی دار بودند. به طور کلی، نتایج نشان
داد که بهزیستی ذهنی، کیفیت زندگی و سبک های هویت از طریق خودکارآمدی تحصیلی با پیشرفت تحصیلی رابطه
معن یدار دارد