ایران یکی از پیشگامان امر برنامه‌ریزی توسعه در مسان کشورهای درحال‌توسعه است. اولین برنامه توسعه در ایران به سال 1948 به اجرا درآمد و تاکنون نه برنامه توسعه (5 برنامه قبل و برنامه بعد از انقلاب) طراحی‌شده و به اجرا درآمده است. درمجموع اغلب صاحب‌نظران توسعه، عملکرد این برنامه‌ها را مثبت ارزیابی نمی‌کنند. در عصر دانایی که آموزش عالی و دانشگاه به‌عنوان محور عقلانیت جامعه قلمداد می‌شوند و مراکز آموزش عالی حکم مولد و یا ژنراتورهای تولید نیروی انسانی صلاحیت‌دار را دارند و سند چشم‌انداز بیست‌ساله نیز بر اهمیت علم و فناوری تأکید تام داشته است، بررسی برنامه‌های آموزش عالی و تشخیص عوامل مثبت و منفی آن ضرورتی اساسی است. به‌طورکلی عملکرد برنامه‌های توسعه کشور در بخش آموزش عالی پس از انقلاب نشان می‌دهد که موفقیت برنامه‌های توسعه این بخش، عمدتاً در زمینه اهداف کمی و نه کیفی است و درمجموع شاهد عدم ارتباط منطقی میان اهداف کلان و سیاست‌های اجرایی بوده‌ایم؛ به‌عبارت‌دیگر در برنامه‌های مربوط به بخش آموزش عالی، تحقیقات و فناوری تفاوت بسیاری میان تدوین برنامه و اجرای آن قابل‌مشاهده است.
روشن، احمدرضا، حسینی لرگانی، مریم و قائمی، فاطمه. (1389). تحلیل برنامه های توسعه کشور در بخش آموزش عالی (پس از انقلاب). پژوهش در نظام‌های آموزشی، 4(10)، 75–96.
MLA
روشن، احمدرضا، حسینی لرگانی، مریم، و قائمی، فاطمه. "تحلیل برنامه های توسعه کشور در بخش آموزش عالی (پس از انقلاب)"، پژوهش در نظام‌های آموزشی، 4، 10، 1389، 75–96.
HARVARD
روشن، احمدرضا، حسینی لرگانی، مریم، و قائمی، فاطمه. (1389). 'تحلیل برنامه های توسعه کشور در بخش آموزش عالی (پس از انقلاب)'، پژوهش در نظام‌های آموزشی، 4(10), pp. 75–96.
CHICAGO
روشن، احمدرضا، حسینی لرگانی، مریم و قائمی، فاطمه، "تحلیل برنامه های توسعه کشور در بخش آموزش عالی (پس از انقلاب)." پژوهش در نظام‌های آموزشی، 4 10 (1389): 75–96,
VANCOUVER
روشن احمدرضا، حسینی لرگانی مریم، قائمی فاطمه. تحلیل برنامه های توسعه کشور در بخش آموزش عالی (پس از انقلاب). پژوهش در نظام‌های آموزشی. 1389;4(10):75–96.
