پژوهش حاضر با هدف بررسی ویژگیهای روانسنجی مقیاس «همدلی در ارتباطات دیجیتال» انجام شد. این مقیاس بهمنظور سنجش ابعاد مختلف همدلی در تعاملات آنلاین و ارتباطات مبتنی بر شبکههای اجتماعی طراحی شده است.
روش:
این پژوهش از نظر هدف کاربردی و از حیث روش، توصیفی ـ پیمایشی بود. جامعه آماری شامل افراد بالای ۱۸ سالی بود که در بازه زمانی مرداد تا شهریور ۱۴۰۴ بهطور فعال از شبکههای اجتماعی و پیامرسانهای آنلاین استفاده میکردند (N = 570). نمونهگیری به شیوه غیراحتمالی در دسترس انجام شد. ابزارهای گردآوری دادهها شامل مقیاس همدلی در ارتباطات دیجیتال (کالینز و همکاران، 2022) و پرسشنامه همدلی تورنتو (اسپرنگ و همکاران، 2009) بودند. تحلیل عاملی اکتشافی با استفاده از SPSS نسخه 25 و تحلیل عاملی تأییدی با نرمافزار LISREL نسخه 8.8 انجام شد. روایی محتوایی از طریق شاخصهای CVR و CVI و روایی ملاکی از طریق همبستگی با مقیاس همدلی تورنتو بررسی گردید.
یافتهها:
نتایج تحلیل عاملی اکتشافی وجود شش مؤلفه را در نسخه ۳۶ سؤالی مقیاس تأیید کرد. تحلیل عاملی مرتبه اول و دوم نیز برازش مطلوب مدل و اعتبار مناسب گویهها را نشان داد. مقدار کل CVR برابر با 0.98 و CVI برابر با 0.92 بود. همچنین همبستگی معناداری با مقیاس همدلی تورنتو به دست آمد (r = 0.46, p < 0.001).
نتیجهگیری:
نسخه فارسی مقیاس همدلی در ارتباطات دیجیتال از روایی و پایایی مطلوب برخوردار است و میتواند بهعنوان ابزاری معتبر در پژوهشهای مرتبط با تعاملات مجازی مورد استفاده قرار گیرد.
