شیوه‌های درست و کارآمد آموزش مهارت‌های زندگی و مهارت‌های اجتماعی در راستای کاهش آسیب‌های زندگی به دانشجویان

نویسندگان

1 استادیار پژوهشی موسسه پژوهش و برنامه‌ریزی آموزش عالی وزارت علوم، تحقیقات و فناوری

2 کارشناس ارشد برنامه‌ریزی درسی و کارشناس دانشکده فنی شریعتی

10.22034/jiera.2014.87614

چکیده

هدف پژوهش حاضر، بررسی شیوه‌های درست و کارآمد آموزش مهارت‌های زندگی و مهارت‌های اجتماعی در راستای کاهش آسیب‌های زندگی دانشجویان می باشد. این پژوهش به لحاظ هدف کاربردی و به لحاظ نوع توصیفی – پیمایشی است. جامعه آماری پژوهش را دانشجویان دوره‌های کاردانی و کارشناسی دانشکده فنی دکتر شریعتی که در سال تحصیلی 91-90 در کلاس‌های آموزش مهارت‌های زندگی شرکت داشتند) تعداد 500 نفر (را شامل می‌شود. تعداد 217 نفربر اساس جدول مورگان به عنوان نمونه با روش نمونه‌گیری تصادفی ساده انتخاب شدند. برای جمع‌آوری اطلاعات از پرسشنامه محقق ساخته استفاده شد. روایی محتوایی آن به تأیید صاحب‌نظران رسید و پایایی آن با محاسبه ضریب آلفای کرونباخ (89%) به دست آمد. برای تجزیه‌وتحلیل اطلاعات از آمار توصیفی) درصد، فراوانی، میانگین، انحراف استاندارد و رتبه درصدی(آزمون‌های t مستقل و t وابسته استفاده گردید. یافته‌های پژوهش بیانگر آن است که از میان روش‌های آموزش مهارت‌های زندگی و اجتماعی به دانشجویان، روش تلفیقی در اولویت اول و پس‌ازآن روش‌های الگوی ایفای نقش، بحث گروهی و حل مسئله قرار دارند. روش سخنرانی از پایین‌ترین رتبه در میان دانشجویان برخوردار است. همچنین نتایج اولویت‌بندی نوع ارائه آموزش مهارت‌های زندگی و اجتماعی در میان دانشجویان بیانگر آن است که ارائه آموزش از طریق برگزاری کارگاه‌های آموزشی در دانشگاه‌ها و استفاده از فیلم و تئاتر به ترتیب با بالاترین اولویت و در مقابل ارائه آموزش مهارت‌ها از طریق انتشار جزوات و بروشورها در پایین‌ترین اولویت قرارگرفته است. بر این اساس برای آموزش مهارت‌های زندگی و اجتماعی دانشجویان بایستی شیوه و نوع ارائه آموزش‌های مهارت‌های زندگی و اجتماعی مدنظر برنامه ریزان قرار گیرد

کلیدواژه‌ها


آقاجانی، مریم ) 1381 (. بررسی تأثیر آموزش مهارت های زندگی بر سلامت روان و منبع کنترل نوجوانان، پایان نامه کارشناسی ارشد دانشگاه الزهرا.

خوشابی، کتایون، نیکخواه، حمیدرضا، مرادی، شهرام ) 1378 (. بررسی میزان آگاهی دانشجویان دختر دانشگاه های شهر تهران از مهارت های زندگی مجله علمی دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی همدان، دوره پانزدهم.

دیلمی، ندا. ) 1384 ( اثربخشی آموزش مهارت های زندگی در مشاوره س ازمان بهزیستی، خردادماه.

رامشت، مریم، فرشاد، سیامک ) 1383 (. بررسی تأثیر آموزش مهارت های زندگی در پیشگیری از سوءمصرف مواد در دانشجویان ،مجموعه مقالات دومین سمینار سراسری بهداشت روان دانشجویان تهران، دانشگاه، تربیت مدرس.

طارمیان، فرهاد؛ ماهجویی، ماهیار؛ فتحی، طاهر ) 1378 ( مهارت های زندگی، چا، دوم، تهران، . انتشارات تربیت فصل نامه پیام مشاور ) 1378 (. طرح مهارت های زندگی، سال اول، شماره1

طارمیان، فرهاد و همکاران ) 1378 (. مهارت های زندگی تعاریف نامه مبانی نظری، مجله زرفای تربیت، سال اول، شماره.

فتی، لادن، موتابی، فرشته؛ محمدخانی، شهرام، کاظم زاده، مهرداد، ) 1384 (. آموزش مهارت های زندگی: دفتر امور زنان، وزارت بهداشت درمان و آموزش پزشکی.

یونیسف ) 1380 (. راهنمای آموزش مهارت های زندگی برای جوانان و زنان )چاپ اول( ترجمه محرم آقازاده تهرانی، نشر نی.

بخشی پور رودسری، عباس ) 1378 (. رابطه رضایت از زندگی، سبک مسئله گشا یی و نگرش .0-01 )1( مذهبی یا سلامت روانی فصل نامه اصول بهداشت روانی3(9)، 1-19.

بهدانی، فاطمه و همکاران ) 1387 (. مطالعه ارتباط سبک زندگی با افسردگی و اضطراب در دانشجویان سبزوار، مجله دانشکده علوم پزشکی و خدمات بهداشتی درمانی سبزوار سال هفتم، شماره 2، 27-38.

رحیمیانبوگر، اسحق؛ نجفی، محمود؛ طباطبائیان، مریم؛ حیدری، مریم؛ دهشیری، غلامرضا؛ ایزدپور، علیرضا. ) 1389 ( اثربخشی آموزش مهارت های زندگی بر سلامت روان دانشجویان، مجموعه مقالات دومین سیمنار سراسری بهداشت روان دانشجویان، دانشگاه سمنان.

سامانی، سیامک و همکاران. ) 1385 (. تاب آوری، سلامت روان ی و رضایتمندی از زندگی و .211 – 210 ، مجله روان پزشکی و روان شناسی بالینی، سال سیزدهم شماره 3، 290-295.

عارفی، غلامرضا ) 1388 (. اثربخشی آموزش مهارت های زندگی در سلامت روان دانش آموزان پسر سال اول مقطع متوسطه شهر دزفول، پایان نامه کارشناسی ارشد، دانشگاه پیام نور مرکز تهران.

سپاه منصور، مژگان. ) 1387 (. تأثیر آموزش مهارت های زندگی بر انگیزه پیشرفت، خود احترامی و سازگاری اجتماعی دانشجویان، فصلنامه اندیشه و رفتار دوره دوم.

شفیعی، حسن ) 1387 (. تأثیر آموزش عنوان بررسی مهارت های زندگی بر کاهش آسیب های روانی- اجتماعی.