هدف: این مطالعه با هدف بررسی تجربیات دانشجویان کارشناسی درباره همآفرینی برنامهریزی درسی در آموزش عالی ایران انجام شد. روش: پژوهش کیفی با رویکرد تحلیل مضمون به روش براون و کلارک Braun & Clarke(2006) انجام گرفت. دادهها بهصورت استقرایی تحلیل و مضامین مستقیماً از مصاحبههای نیمهساختاریافته استخراج شدند. نمونهگیری هدفمند با بیشینهسازی تنوع، از چهار دانشگاه منتخب با سابقه نوآوری آموزشی صورت پذیرفت. فرایند نمونهگیری تا رسیدن به اشباع مفهومی ادامه یافت و در مجموع ۱۱ مصاحبه با دانشجویان کارشناسی انجام شد. برای افزایش اعتبار نتایج، بازبینی مشارکتکنندگان بهکار گرفته شد و تحلیل دادهها با نرمافزار MAXQDA 2020 انجام گرفت. یافتهها: یافتهها نشان داد تجربههای دانشجویان شامل مشارکت در طراحی برنامههای درسی، انتخاب محتوا، روشهای ارزشیابی و همکاری در تصمیمات آموزشی بود. همچنین، عوامل مؤثر بر تحقق همآفرینی، مزایا و چالشهای اجرایی آن شناسایی شدند. اجرای این رویکرد آموزشی نیازمند بازنگری در ساختارهای سنتی آموزش، تغییر نقش اساتید به تسهیلگر و تقویت توانمندیهای دانشجویان برای مشارکت فعال بود. نتیجهگیری: نتایج نشان داد همآفرینی برنامهدرسی در آموزش عالی ایران بهعنوان رویکردی نوآورانه و تحولآفرین، نقش مهمی در ارتقای کیفیت یادگیری دارد. اصلاحات سیاستی مانند افزایش انعطافپذیری در طراحی برنامههای درسی و ترویج فرهنگ آموزشی مبتنی بر مشارکت، از ضرورتهای این حوزه است. همآفرینی برنامهدرسی علاوه بر طراحی محتوا، به تعامل بین اساتید و دانشجویان، ساختارهای آموزشی و موانع فردی وابسته بود و اهمیت بهکارگیری رویکردهای مشارکتی در تدوین برنامههای درسی را برجسته ساخت.
