پژوهش در نظام‌های آموزشی

چکیده هدف پژوهش تعیین اثربخشی برنامه کاهش استرس مبتنی بر ذهن آگاهی بر تاب آوری تحصیلی و عزت نفس دانش آموزان در سال تحصیلی 97-96 بود. پژوهش از لحاظ هدف کاربردی و از لحاظ روش، آزمایشی و از نوع پیش آزمون-پس آزمون با گروه کنترل بود. جامعه پژوهش شامل کلیه دانش آموزان دختر متوسطه اول و دوم منطقه بام و صفی آباد از توابع اسفراین بود. نمونه هم شامل کلیه دانش آموزانی بود که نمره پرسش نامه های تاب آوری و عزت نفس آنان پایین تر از میانگین بود که از میان آنها تعداد 40 دانش آموز به صورت تصادفی ساده انتخاب و در گروههای آزمایش و کنترل( هرگروه 20 نفر) تقسیم شدند. ابزارهای های پژوهش، پرسشنامه های تاب آوری تحصیلی ساموئلز (2004) و عزت نفس کوپر اسمیت (1967) بود. برنامه کاهش استرس مبتنی بر ذهن آگاهی طی هشت جلسه نود دقیقه ای، فقط در گروه آزمایش اجرا شد. داده ها با آزمون کوواریانس چند متغیره تجزیه و تحلیل شد. یافته ها نشان داد که برنامه کاهش استرس مبتنی بر ذهن آگاهی بر تاب آوری تحصیلی و مولفه هایش و همچنین بر عزت نفس و مولفه هایش(بجز مولفه ی عزت نفس خانوادگی) تاثیر مثبتی داشت(p <0/001). درنتیجه برنامه کاهش استرس مبتنی بر ذهن آگاهی در افزایش عزت نفس و تاب آوری تحصیلی موثر بود.

چکیده ﻫﺪف ﭘﮋوﻫﺶ ﺣﺎﺿﺮ تعیین رابطه بین حمایت سازمانی با عزت نفس و رضایت شغلی در کارکنان دانشگاه زابل بود. روش ﭘﮋوﻫﺶ از ﻧﻮع ﺗﻮﺻﯿﻔﯽ – ﭘﯿﻤﺎﯾﺸﯽ، ﻣﺒﺘﻨﯽ ﺑﺮ ﻣﻌﺎدﻻت ﺳﺎﺧﺘﺎری و ﺟﺎﻣﻌﻪ آﻣﺎری ﺷﺎﻣﻞ ﮐﻠﯿﻪ کارکنان دانشگاه زابل به تعداد 500 نفر بودند، برای تعیین ﺣﺠﻢ نمونه از جدول مورگان استفاده شد و تعداد 217 ﻧﻔﺮ ﺑﻪ روش نمونه گیری تصادفی ساده به عنوان نمونه آماری انتخاب شدند. ﺑﺮای ﺟﻤﻊ آوری دادهﻫﺎ از ﭘﺮﺳﺸﻨﺎﻣﻪﻫﺎی استاندارد حمایت سازمانی آلن و همکاران (2008)، عزت نفس کوپر اسمیت (1990) و رضایت شغلی مینه سوتا (2009) اﺳﺘﻔﺎده ﺷﺪه ﮐﻪ رواﯾﯽ ﻣﺤﺘﻮاﯾﯽ ﺑﻪ ﺗﺎﯾﯿﺪ ﻣﺘﺨﺼﺼﺎن و رواﯾﯽ ﺳﺎزه از ﻃﺮﯾﻖ ﺗﺤﻠﯿﻞ ﻋﺎﻣﻠﯽ ﺗﺎﯾﯿﺪ ﮔﺮدﯾﺪ و ﭘﺎﯾﺎﯾﯽ ﻧﯿﺰ ﺑﺎ اﺳﺘﻔﺎده از ﺿﺮﯾﺐ آﻟﻔﺎی ﮐﺮوﻧﺒﺎخ ترکیبی به ترتیب ﺑﺮاﺑﺮ ﺑﺎ 96/0، 77/0 و 95/0 ﻣﺤﺎﺳﺒﻪ ﺷﺪ. ﺑﺮای ﺗﺠﺰﯾﻪ و ﺗﺤﻠﯿﻞ دادهﻫﺎ از ﻧﺮم اﻓﺰارﻫﺎی آﻣﺎری Spss23 و SmartPLS3 اﺳﺘﻔﺎده ﺷﺪه اﺳﺖ. ﯾﺎﻓﺘﻪﻫﺎی ﭘﮋوﻫﺶ ﻧﺸﺎن داد بین حمایت سازمانی با عزت نفس کارکنان و رضایت مندی شغلی ایشان رابطه معناداری (p <0.05) وجود دارد و ویژگی های شغلی و فعالیت سازمانی دارای رابطه مثبت و معنادار و تنش های شغلی دارای رابطه منفی و معناداری با عزت نفس کارکنان و رضایت شغلی آنان می باشد.

چکیده تحقیق حاضر به‌منظوربررسی اثربخشی آموزش مهارتهای ارتباطی بر افزایش عزت نفس وکاهش تعارضات والد فرزند در دختران دانش‌آموز دبیرستان‌های منطقه 13 شهر تهران انجام گرفت. روش پژوهش شبه آزمایشی از نوع پیش آزمونپس‌آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری موردمطالعه را دختران دانش‌آموزپایه اول، دوم وسوم تشکیل می‌دادند که در نیمسال اول سال تحصیلی 94-1393 در دبیرستان‌های دولتی منطقه 13 شهر تهران به تحصیل اشتغال داشتند. از این جامعه تعداد 30نفرکه در آزمون عزت نفس کوپر اسمیت(1967) پایین­ترین نمره ودر آزمون تعارضات والد- فرزند اشتراوس (1990) بالاترین نمره را کسب کرده بودند به‌صورت تصادفی در گروه نمونه قرار گرفتند. در این پژوهش آموزش مهارت­های ارتباطی به‌عنوان متغیر مستقل درده جلسه‌ی 90 دقیقه­ای به‌صورت هفتگی به گروه آزمایش آموزش داده شد. پس از پایان آموزش، هر دو گروه آزمایش و کنترل مورد پس‌آزمون قرار گرفتند. تجزیه‌وتحلیل داده­های پژوهش با استفاده از تحلیل کوواریانس انجام شد. نتایج نشان داد که آموزش مهارت­های ارتباطی بر افزایش عزت نفس و کاهش تعارضات والد- فرزند مؤثر است.

چکیده
هدف پژوهش حاضر بررسی تأثیر آموزش مهارتهای زندگی بر عزتنفسدانش آموزان مدارس
1389 م یباش د. این تحقیق به لحاظ هدف، - راهنمایی شهرستان نیشابور در سال تحصیلی 90
کاربردی و از نوع توصیفی - پیمایشی است. جامعه آماری شامل ( 3311 نفر دختر و 3561 نفر
پسر) دانش آموزان مدارس راهنمایی شهر نیشابور بود که حجم نمونه بر اساس جدول مورگان 692
نفر ( 351 پسر و 341 نفر دختر ) برآورد گردید و نمونه آماری به شیوه تصافی - طبقه ای انتخاب
0 بهره گیری گردید . / شد. برای جمع آوری اطلاعات از پرسشنامه کوپر اسمیت با ضریب پایایی 87
و واریانس چند عاملی استفاده شد. یافتههای پژوهش بیانگر t برای تجزیه و تحلیل داده ها از آزمون
آن است که آموزش مهارتهای زندگی بر عزتنفسدانش آموزان تأثیرگذار است و این تأثیر در
دختران بیشتر بوده است. همچنین یافته ها مبین آن است که تأثیر آموزش مهارت های زندگی بر
عزتنفسدانش آموزان بر اساس پایه و مناطق مختلف تحصیلی تفاوت معناداری ندارد. با توجه به
یافتههای تحقیق پیشنهاد میشود که نظام آموزش و پرورش برای آموزش مهارت های زندگی
دانش آموزان تمهیدات و برنامهریزی لازم را به عمل آورد.

چکیده هدف از پژوهش حاضر تبیین نقش عزت نفس و پیشینۀ تحصیلی در عملکرد تحصیلی است. به همین منظور از میان دانشجویان دانشگاه­های شهر تهران، 522 دانشجو به روش نمونه­گیری تصادفی انتخاب شدند. ابزار پژوهش در این مقاله پرسشنامه عملکرد تحصیلی (EPT) فام وتیلور (1999) و  پرسشنامه عزت­نفس آیزنک است. همچنین از میانگین نمرات ترم قبل دانشجویان به عنوان شاخص پیشینه تحصیلی استفاده شد. تحلیل آماری داده­ها با استفاده از نرم افزار SPSS نشان داد که: رابطۀ معنادار و منفی بین عزت­نفس وعملکرد تحصیلی و پیشینۀ تحصیلی و عملکرد تحصیلی وجود دارد؛ همچنین جنسیت در رابطه بین عزت­نفس و پیشینۀ تحصیلی با عملکرد تحصیلی، تأثیرگذار نیست و وجود رابطه معنادار بین عزت­ نفس و زیرمقیاس‏های عملکرد تحصیلی تأیید شد.