پژوهش در نظام‌های آموزشی

چکیده پژوهش حاضر با هدف بررسی تأثیر طراحی آموزشی مبتنی بر نظریه حداقلی بر یادگیری و یادداری در درس‏ فناوری اطلاعات بود. روش پژوهش شبه آزمایشی از نوع پیش‏آزمون و پس‏آزمون با گروه کنترل و جامعه آماری دانشجویان مقطع کارشناسی در رشته روان‏شناسی که در دانشکده روان‏شناسی و علوم تربیتی دانشگاه علامه طباطبائی در سال تحصیلی 97-1396 مشغول به تحصیل بود که با روش نمونه‏گیری در دسترس دو گروه 20 نفری آزمایش و کنترل انتخاب شدند. گروه آزمایش، به مدت 6 جلسه ۲ ساعته آموزش را بر اساس طرح درس مبتنی بر نظریه حداقلی گذراندند و گروه کنترل آموزش را به روش رایج دیدند. ابزار اندازه‏گیری یادگیری و یادداری دو آزمون محقق‏ساخته بود. به‏منظور تحلیل داده‏ها از آزمون آماری تی گروه‏های مستقل به همراه آزمون لوین برای همسانی و ناهمسانی واریانس‏ها استفاده شد. نتایج نشان داد که روش‏های طراحی‏شده مبتنی بر رویکرد حداقلی بر کیزان یادگیری و یادداری دانشجویان تأثیر مثبت و معناداری دارد (۰۵/۰< p).

چکیده این پژوهش، با هدف بررسی تأثیر مدل طراحی آموزشی موج­وار بر مهارت‌های حل مسئله دانشجویان علوم تربیتی دانشگاه اراک انجام شده است. بدین منظور، از روش تحقیق شبه آزمایشی با طرح پیش‌آزمون و پس‌آزمون همراه با گروه کنترل استفاده شد. جامعه‌ی تحقیق، شامل 170 نفر از دانشجویان کارشناسی رشته علوم تربیتی- گرایش تکنولوژی آموزشی دانشگاه اراک، در سال تحصیلی 96-1395 بود که از بین آن‌ها 30 نفر که درس آموزش مبتنی بر سیستم‌ها را برگزیده بودند، به‌صورت هدفمند انتخاب شده و به‌طور تصادفی، در دو گروه آزمایش، 15 نفر و کنترل، 15 نفر جای گرفتند. ابزار جمع‌آوری اطلاعات، پرسشنامه­ی حل مسئله‌ی هپنر و پترسون (1982) بود. برای تحلیل داده‌ها از آزمون تحلیل کوواریانس چند متغیره استفاده شد. یافته‌های آماری نشان داد که روش آموزشی مبتنی بر الگوی طراحی آموزشی موج­وار بر مهارت حل مسئله‌ی دانشجویان تأثیر معنادار نداشته است (0.05<P). بااین‌حال گروه آزمایش در متغیر مهارت‌های حل مسئله نسبت به گروه کنترل نسبتاً بهتر عمل کردند.