مقایسه حرمت خود، منبع کنترل و کمالگرایی در دانشجویان ورزشکار و غیر ورزشکار
دوره 11، شماره 38، پاییز 1396، صفحه 219-241
https://doi.org/10.22034/jiera.2017.59734
صابر مهری، محسن پروازی شندی، بیتا آجیل چی
چکیده هدفاز پژوهش حاضر مقایسه حرمت خود، منبع کنترل و کمالگرایی در دانشجویان زن و مرد ورزشکار با دانشجویان زن و مرد غیر ورزشکار بود. روش پژوهش علی مقایسهای بود. جامعه آماری کلیه دانشجویان ورزشکار زن و مرد در دوازدهمین دوره المپیاد بازیهای ورزشی در مردادماه سال 1393 در تهران بودند که از این تعداد 92 نفر بهصورت نمونهگیری تصادفی انتخاب شدند و با 92 دانشجوی غیر ورزشکار زن و مرد دانشگاههای تهران، شهید بهشتی، علامه طباطبائی و قم، ازلحاظ متغیرهای جمعیت شناختی شامل سن، جنس، سطح تحصیلات، وضعیت تأهل همتا شدند بهمنظور جمعآوری دادهها از پرسشنامههای حرمت خود کوپر اسمیت (1967)، منبع کنترل نوویکی و استریکلند (1973) و آزمون کمالگرایی مثبت و منفی تری-شورت و همکاران (1995) استفاده شد. تحلیل واریانس دوعاملی چند متغیری نشان داد که بین افراد ورزشکار و غیر ورزشکار، در متغیرهای منبع کنترل و حرمت خود تفاوت معناداری وجود دارد؛ اما در مقایسه جنسیتی، زنان و مردان تنها در متغیر منبع کنترل تفاوت معنادار دارند. بررسی تعامل گروه با جنسیت نیز نشان داد که بین زنان و مردان ورزشکار در مقایسه با زنان و مردان غیر ورزشکار تنها در متغیر منبع کنترل تفاوت معنادار وجود دارد. تفاوت معناداری بین ورزشکاران و غیر ورزشکاران و زنان و مردان و همچنین تعامل ورزشکاری و جنس در خصوص متغیر کمالگرایی مشاهده نشد (05/0P<). با توجه به یافته فوق به نظر میرسد تأثیر ورزش در بالا بردن حرمت خود در دانشجویان نهتنها در مواجهه آنان با مشکلات و شکستها میتواند مفید باشد بلکه تأثیر به سزایی در تعاملات بهینه آنان دارد.
بررسی رابطۀ مهارت مدیریت زمان مدیران با استرس شغلی کارمندان دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران شرق (قیام دشت)
دوره 7، شماره 23، زمستان 1392، صفحه 47-65
بیتا آجیل چی، یوسف کریمی
چکیده هدف از پژوهش حاضر بررسی رابطه مهارت مدیریت زمان مدیران بر استرس شغلی کارمندان بود.
بدین منظور تعداد 28 نفر از مدیران و 69 نفر از کارمندان دانشگاه آزاد اسلامی دانشکده علوم انسانی
1389 به کلیه گویه های پرسشنامه مهارت مدیریت زمان و - واحد تهران شرق (قیام دشت) در سال 90
استرس شغلی پاسخ دادند. یافتهها با استفاده از رگرسیون چندمتغیری نشان داد که بین مهارت مدیریت
رابطه معناداری وجود دارد. همچنین در P 0/ زمان مدیران با استرس شغلی کارمندان در سطح 05
خردهمقیاس مهارت مدیریت زمان بین هدفگذاری و تفویض اختیار مدیران با استرس شغلی در
وجود دارد. بین مهارت مدیریت زمان مدیران با P 0/ کارمندان رابطه منفی معناداری در سطح 05
استرس سازمانی و استرس ماهیت شغلی در کارمندان (در خردهمقیاسهای استرس شغلی) ارتباط منفی
وجود دارد؛ اما ارتباط معنیداری بین مهارت مدیریت زمان مدیران با P 0/ معناداری در سطح 05
استرس فیزیکی وجود ندارد بنابراین میتوان نتیجه گرفت که مهارت مدیریت زمان در مدیران یک
متغیر پیشبینی کننده جهت استرس شغلی در کارمندان است.